Tofi Luk

Isang kagat, isang kagat lang ang kinelangan ko para tuluyan ng maubos ang tofi-luk na binili ko sa tindahan kanina. Imbis na kaligayahan ang maramdaman ko habang unti unting inuubos ang kaparisong tsokolate na hawak ko, ako’y nalungkot. Hindi dahil sa ito na ang pinakahuling tofi luk na matitikman ko, alam kong may mga gabing uuwi ulit ang nanay kong may dala-dala na namang isang box ng tsokolateng pinakaaasam-asam ko. Kundi dahil, YUN ang tofi luk na pinaka iingat ingatan kong hindi kainin habang nasa jeep kanina pauwi, yun ang tofi luk na pinagdamot ko sa mga kaklase ko at parang patay gutom na itinago mula sa kanila, at yun ang tofi luk na pinagmamasdan ko ng buong ngisi at buong saya dahil alam kong makakain ko na sya mamaya. Alam kong madami pang tofi luk na dadating sa tyan ko, madami pang gabing ma-eexcite ako sa pag-aantay sa nanay ko dahil sinabihan ko sya na magdala ng tofi luk pag-uwi nya, madami pang calories at ka-hyper-an ang maidudulot sakin ng madaming tofi luk na dadating sakin, pero sa ngayon, YUNG tofi luk na yun ang namimiss ko, yung tofi luk na yun ang kailangan ko, dahil sa oras na to, nagugutom na naman ako.

Repost galing sa Friendster Blog ko.

Wala lang, naalala ko lang dahil kumakain ako kanina ng Tofi-Luk. Aye. Ubos na naman.